
S´enrecorden d´aquella frase tan tronada dels programes de zapping i motiu de brometes quan algun motor no tira...?
Espero no ser alarmista però ja sabeu que tinc el defecte de pensar, pensar...coses que de vegades dius , calia?.
(com l´anunci freedamm "i que fas per relaxar-te"'...jo diria, seguir pensant...
això repondria a Cómodo a Gladiator qua li pregunta a la seva germana: "What have you been doin little bee? (conspirin and conspiring...)"
Conspiració? no ho sé però es veia venir...l´home amb la seva superbia desmesurada explota els recursos al màxim i desprès:
- ah...ja no hi ha més?
-No senyor, té les mamelles ben seques la terra...
-ostres ja no hi ha petroli?
- pos va a ser que no...
- i ara com torno, oiga, jo havia vingut en avió als EUA i i sóc de London... (o viceversa perquè al ser l´home un animal que s´ensopega dues vegades amb la mateixa pedra i , tal qual conejito de Duracell que dura i dura ell tropieza que tropieza...)
Amb quin cos em vaig ficar ahir al llit, t´en vas un temps a un pàsí i et trobes queels recursos que es creien infinits ara escasexen o s´han esgotat i et diuen:
-"Ho sento el seu vol s´ha cancel.lat per falta de combustible!"
- Ah, molt bé,, quan surt el proper tren?
- Tren? de NY a Londres? heehhhhhhhhhhhhhhhhehehehehehhehe
- Vale m´he atabal.lat. Vejam és cert hi ha aigua...aigua...aigua...Ja ho tinc! Quan surt el proper vaixell?
- Vaixell- fa la senyoreta tota escèptica-
- Si, si no puc anar volant faré iunapassejadeta per mar, total tampoc tinc tanta pressa i fins i tot em fa gràcia, navegar surcant l´ocea.......
- Exacte un oceà el separa de la seva destinació, sap què vol dir això?
- Gaudir d´un creuen super de luxe en primera classe una setmaneta? oh, quin sacrifici.
- Exacte, sacrifici-segueix fent la senyoreta tota sarcastica- Com té els braços?
- Els braços? escolti que li dic d´anar en primera classe, com a molt faria una excepció si em dones un camarot interior, si no hi h a més remei, però anar com a pinxe de cuina això passa de taca d´oli?
- Cuina heheh si l´embarcació que li suggereixo no té ni coberta. Li deman com té els braços perqu e l´unic que li puc oferir és un bot a rems. No m´escolta quan lihe dit al començament que tenim l´avio inhabilitat per falta de carburant!!!!!!!
- Si, per això vull anar en barco.
I si això fos uns dibuixos animats com els del Dr. Slump segur que a la senyoreta de l agencia de viatges li cauria uns gota de glups!!!
En fi, que estem ben apanyats.
09 de juny 2008
Out of fuel.Trata de arrancarlo, Carlos...!!!!!!!!!!
27 de maig 2008
El llop i la lluna

"El llop melangios es plany a la lluna
mentre la nit profunda cau sobre la vall,
quin amor udolant aclama
a la terra freda el cor glaçat romany"
10 de maig 2008
Sobre el amor...

"He estat cruel, hostil i menyspreable amb el sexe contrari i/ o una de les dues coses, dec der molt, massa bona per deixar perdre o, això mostra que no podem viure l´un sense l´altre: sempre tornen..."
Teorètica Social
En el mundo han habido y hay razas inferiores- en cuanto hay riqueza y hay pobreza- no soy yo individualmente que lo afirmo sólo soy mera constatadora de la antropologia y sociologia.
Quien se "agencia" a alguien de raza inferior, por contrato- sea este laboral, colaboracional, de matrimonio por compañía y/o papeles.... queda determinado así la autoestima del "superior" quien debido a su menosprecio propio de la sperioridad que se cree la cual es medida en referencia a su contacto con la "inferioridad" por éste mismo considerada. Es decir; se valora a si mismo por oposición a aquello que cree menospreciar, cosa que le da ese reflejo, en realidad ese "espejismo" de superioridad por la compañía de ese inferior. A tal relación a menos autoestima más inferior cosa que el primero intenta por todos los medios humillando y menosreciando el segundo, tanto que al final este acaba creyendoselo, de ahí su error. no hay marcha atrás y surge el efecto de la causa relacional: El primero sale reforzado y elevado pisando el segundo que se hunde aún más.
Débiles y fuertes- amor y odio- atraidos por el masoquismo de la necesidad bautizada según el prisma propio.
04 de maig 2008
Fi dels libres i Fi de curs....
Què tenen en comú la fi d´un llibre que llegeixes i el fi d´un curs academic? que els dos ens deixen una satisfacció interior per fet d´haver-los acabat de haver sigut capaços pero alhora una certa buidor i nostalgia. Tan quan estic acabant un llibre que m´interessi o m´agradi el més minim com quan s´acosta el fi del curs acadèmic sento una peneta interna, nostalgia del que encara no ha acabat del tot però que veus que la fi és inminent i ja busques amb la mirada un de nou a ón agafar-te, la teva ment pensa en el que vindrà; que hi hauran més dies bons, més pàgines bones, d´altres més avorrides i dies insuportabñes però queda l´esperança que n´hi haurà d´altres, cosa que m´ajuda a mitigar la penenta present i a ser forta per afrontar nous cursos, nous llibres amb ganes i il.lusió.
Com el paper "guanya" a la pedra, el futur "guanya" al present.
29 d’abril 2008
Virtudes decandentes y las vueltas de la vida

Ayer comí con unas viejas amigas. Hasta aquí nada inusual. Quizá solo emotivo. Cierto fue emotivo y extraño a la vez.
Es como si de un plumazo, o como dicen más arriba "with the blink of an eye" pasado y presente se cojan de la mano. Puede parecer una situación mundana y muy común. Pero si lo pensamos bien es como ganar tiempo al tiempo volviendo a la exacta situación de hace un par de años. Mi compañera y yo de nuevo en clase juntas como si todo siguiera igual. Parecía aquello de la realidad paralela o ¿qué hubiera pasado si ella se huibiera quedado?. Si, por que ella se fue.
Se fue para abrir sus horizontes se fue en busca del amor y abrió horizontes y encontró amor (a su peculiar manera). Microrelatos de ficción: ¿quién los necesita cuando la vida te da más peripecias que las que se encuentran en cualquier novelita de género?.
Ella tuvo sus peripecias y yo las mias, la tercera en discordia las suyas aunque menos moviditas que las nuestras. Lo queparece un lio, no lo es en absoluto. Simplemente son tres vidas distintas que se cruzaron en una ocaion se descurzaron despues y ahora se siguen cruzando de manera inermitente como las lineas discontinuas de las carreteras (recordais en inicio de "Carretera perdida" de Lynch, pues así), nuestra vida es el coche que avanza en la oscuridad y no ve ni sabe qué le espera más adelante.
A lo nuestro:
Ayer en concreto. La sensación a retener era inmobilidad mobil. PArecía la misma situación un deja vu pero con nuevos elementos. Ella no se quedaría, no vendrá a clase conmigo hoy, simplemente estaba de paso. Sola? no, acompañada de su amantisimo esposo. Ya os dije que encontró el amor en su viaje libertino. Y así la vida nos cambia: ella tiene otro estado civil, otra nacionalidad, yo voy avanzando en lo mio un poco más al estilo de la tercera en discordia, la que avanza y cambia todo para que todo siga igual.
Por un momento todo era igual, en el fondo la vida corría más que nosotras.
27 d’abril 2008
Incerteza, amor y otras dudas existenciales
Incerteza, amor y otras dudas existenciales
"Agarrarse a un clavo ardiendo”,
a un extraño, a alguien de otro continente,
dicen que eso no es muy inteligente.
¿Y qué? Siempre suelo nadar a contracorriente.
No sabes quién es él, ni entonces sabias quien era,
¿la gente cambia? No es verdad: es una quimera.
Amor de contrabando, no es un amor realizado, sólo idealizado
Saber que te equivocas, que te lanzas al vacío,
un grito de auxilio, una señal de suicidio.
No es por venganza, la curiosidad mató al gato
pero yo soy una gata así espero caer de cuatro patas.
Destino: ¿qué me deparas? si me lo dijeras ya no tendría gracia.
Espérame, de la mano iré contigo y bajo tu abrigo
muéstrame mi porvenir desconocido.
Prometo no reclamar nada, pero si otra vida me pudieras dar
te aseguro repetiría esta por igual:
Sin amor, sin patria, sin reputación:
sólo naturaleza y libertad para sentirme realizada.

