04 de maig 2008

Fi dels libres i Fi de curs....


Què tenen en comú la fi d´un llibre que llegeixes i el fi d´un curs academic? que els dos ens deixen una satisfacció interior per fet d´haver-los acabat de haver sigut capaços pero alhora una certa buidor i nostalgia. Tan quan estic acabant un llibre que m´interessi o m´agradi el més minim com quan s´acosta el fi del curs acadèmic sento una peneta interna, nostalgia del que encara no ha acabat del tot però que veus que la fi és inminent i ja busques amb la mirada un de nou a ón agafar-te, la teva ment pensa en el que vindrà; que hi hauran més dies bons, més pàgines bones, d´altres més avorrides i dies insuportabñes però queda l´esperança que n´hi haurà d´altres, cosa que m´ajuda a mitigar la penenta present i a ser forta per afrontar nous cursos, nous llibres amb ganes i il.lusió.
Com el paper "guanya" a la pedra, el futur "guanya" al present.

29 d’abril 2008

Virtudes decandentes y las vueltas de la vida


Ayer comí con unas viejas amigas. Hasta aquí nada inusual. Quizá solo emotivo. Cierto fue emotivo y extraño a la vez.
Es como si de un plumazo, o como dicen más arriba "with the blink of an eye" pasado y presente se cojan de la mano. Puede parecer una situación mundana y muy común. Pero si lo pensamos bien es como ganar tiempo al tiempo volviendo a la exacta situación de hace un par de años. Mi compañera y yo de nuevo en clase juntas como si todo siguiera igual. Parecía aquello de la realidad paralela o ¿qué hubiera pasado si ella se huibiera quedado?. Si, por que ella se fue.
Se fue para abrir sus horizontes se fue en busca del amor y abrió horizontes y encontró amor (a su peculiar manera). Microrelatos de ficción: ¿quién los necesita cuando la vida te da más peripecias que las que se encuentran en cualquier novelita de género?.
Ella tuvo sus peripecias y yo las mias, la tercera en discordia las suyas aunque menos moviditas que las nuestras. Lo queparece un lio, no lo es en absoluto. Simplemente son tres vidas distintas que se cruzaron en una ocaion se descurzaron despues y ahora se siguen cruzando de manera inermitente como las lineas discontinuas de las carreteras (recordais en inicio de "Carretera perdida" de Lynch, pues así), nuestra vida es el coche que avanza en la oscuridad y no ve ni sabe qué le espera más adelante.
A lo nuestro:
Ayer en concreto. La sensación a retener era inmobilidad mobil. PArecía la misma situación un deja vu pero con nuevos elementos. Ella no se quedaría, no vendrá a clase conmigo hoy, simplemente estaba de paso. Sola? no, acompañada de su amantisimo esposo. Ya os dije que encontró el amor en su viaje libertino. Y así la vida nos cambia: ella tiene otro estado civil, otra nacionalidad, yo voy avanzando en lo mio un poco más al estilo de la tercera en discordia, la que avanza y cambia todo para que todo siga igual.
Por un momento todo era igual, en el fondo la vida corría más que nosotras.

27 d’abril 2008

Incerteza, amor y otras dudas existenciales

Incerteza, amor y otras dudas existenciales
"Agarrarse a un clavo ardiendo”,
a un extraño, a alguien de otro continente,
dicen que eso no es muy inteligente.
¿Y qué? Siempre suelo nadar a contracorriente.
No sabes quién es él, ni entonces sabias quien era,
¿la gente cambia? No es verdad: es una quimera.

Amor de contrabando, no es un amor realizado, sólo idealizado
Saber que te equivocas, que te lanzas al vacío,
un grito de auxilio, una señal de suicidio.
No es por venganza, la curiosidad mató al gato
pero yo soy una gata así espero caer de cuatro patas.

Destino: ¿qué me deparas? si me lo dijeras ya no tendría gracia.
Espérame, de la mano iré contigo y bajo tu abrigo
muéstrame mi porvenir desconocido.
Prometo no reclamar nada, pero si otra vida me pudieras dar
te aseguro repetiría esta por igual:
Sin amor, sin patria, sin reputación:
sólo naturaleza y libertad para sentirme realizada.

25 d’abril 2008

Escriptors en actiu...

1-Ahir vaig escoltar dos escriptors que explicaven experiencies propies, va estar bé, sé que estic en bon camí només cal posar- s´hi i despres picar la porta de la gallina dels ous d´or... Sembla fàcil. No ho és gens. És una feina com qualsevol, s´ha de saber valorar i fer respectar.

2- La mitja Parker encara és a Londres, com l´Scott. Potser és un senyal per que hi vagi? allà podria escriure potser. Aquí és una mica dificil amb els aconteixements. Res d´especial però poca intimitat i intensitat, necessito un boom!.
L´idea de la novel.la continua viva, nomès cal que m´hi posi...
Us informaré de les novetats

3- Per què els hom.. són tan inútils? van nèixer així, un defecte biològic, genètic, els falta un xip o l´estructura mental té luminosis, algo no els rutlla...
Continarem investigant...

Teminator ´s time!


No fate,
no date
No future ahead,
Now it´s time to death.
For God´s sake there´s no faith,
how we will survive in a world
with a heart like the ice.

22 d’abril 2008

Titanic A memory.... 04-14-1912


"IMMORTALITZAR"




"Immortalitzar"
Quina gran paraula, quin gran fet,
Tothom hi aspira, tothom ho preten.
Alguns ho aconseguiexen fent el mal
d´altres hi arriben per el Bé.
Què més dóna com s´hi arriba,
el que compta és el fet?
això creieu?.
Us diré un secret: Jo ho he aconseguit,
en el meu cor tinc gravats
els sentits i els plaers experimentats
que em vas donar tu oh, gran moment!
Des de aleshores ença Immortal esdevingueres
tancat en una imatge, en l´ànima, fet presoner.